Frontoi baten erpinean ezarritako elementu apaingarria, estatuei edo beste edozein motibori (loreontziei, animalia alegiazkoei...) eusten diena.

Zehar edo eslaian ebakiriko ertza.

Ola edo errota ibilarazteko ibaitik edo errekatik ura hartzen eta biltzen duen egitura.

Apaingarri arkitektonikoa, baoa arkuan lekukotzen duen moldura edo irtengune lauki formakoa. Ia beti inpostak hasten diren puntuan hasten da, eta lurreraino luza daiteke.

Antzinako gotorlekuek murruen goialdean edukitzen zuten zaintza eremua; formaz angeluzuzena izaten zen gehienetan, eta gaztelua zaintzen zeudenei babesa ematen zien.

Beheko aldea kontrahorman bermatuz eta goiko aldea gangan, azken horren pisuaren bultzada kontrahormari igortzen dion euskarria.

Oinplano basilikala dute mota honetako elizek eta, batez ere, Erdi Aroan eraiki ziren. Garaiera eta zabalera berdineko habearteak dituzte (albokoak erdikoa baino apalxeagoak dituenik ere bada), eta horregatik horma perimetraletan irekitako baoetatik sartzen da barrura argia.

Bao baten barne dimentsio horizontala. Arkuaren euskarrien arteko distantzia horizontala.

Faxa makotu moduan arku baten kanpoko aurreko aldea eratzen duen molduren multzoa.

Taulamendu baten beheko partea, frisoari eusten dion elementu horizontala, zutabearen eta honen kapitelaren gainean bermatzen dena.

Garaiera edo gezia argia baino txikiagoa daukana. Arku beheratu.

Garaiera edo gezia argia baino txikiagoa daukana. Arku apaldu.

Arku kopuru bakoitiz osatutakoa, arkuon zentroak inposta lerroaren azpitik daudenean, alboetakoak izan ezik, hauen zentroak aipatu lerroan kokatzen dira eta.

60º-ko angelua duen arku beheratua, eta horrexegatik bere dobelen aurpegi-ebakiak triangelu ekilatero baten beheko erpinera zuzenduta dauzkana.

Habearte bateko kanoi-gangan zintxo moduan nabarmenduta ateratzen dena.

Habearte baten ardatzaren norabide zuzenarekiko paralelo doana, eta eskuarki habearte nagusia ondoko alboko habeartearekin komunikatzen duena.

Itsasontzi baten gilaren itxura duen arkua.

Lau zirkunferentzi zatiz osatutakoaren eitea du. "S" itxurako bi profil balira bezala agertzen ditu bere formak.

Zirkunferentzi zati desberdinez osatutako arkua, bakoitza bere zentroarekin eta betiere kopuruz bakoiti. Zirkunferentzi arku horiei guztiei dagozkien angeluek 180º osatzen dute. Ezagunena hiru zentroko karpanela da.

Erdian zorrotza eta lau zirkunferentzi arkuz osatua dagoena, elkarrekin berdinak bi alboetakoak eta bi erdikoak, baina erdiko hauek beren zentroak arkutik kanpora dituztela. Angelu guztien balioa 360º-koa da.

Elkarren artean ebakitzen diren hiru zirkunferentzi arkuz edo gehiagoz eratuta dagoenaren trazatua.

Garaiera edo gezia argia baino handiagoa daukan arkua.

Eliza baten gurutzadura eratzen duten lau arkuetatik bakoitza; gehienetan arku horien gainean bermatzen da ganga.

Kopuru bikoitiko zirkunferentzi zati desberdinez osatua dagoena, zati berdinak bi-bika eta bakoitza zentro desberdinarekin dauzkala; giltzarrian elkartzen dira angelua eratuz. Berebat zentro desberdineko bi arku berdinez osatua dagoena, elkar ebakitzean giltzarrian angelua eratzen duten bi lerro zuzenez elkartuta daudenean.

Arku multzo batek eusten dion estalpea, batez ere zenbait eraikuntzaren behealdean aurkitzen dena.

Oinak edo abiaguneak lerro horizontal berean ez dauzkana eta, horrenbestez, simetrikoa ez dena, hots, abiagunea garaiera desberdinean duenez, bere intradosa elkarri lotutako bi zirkunferentzi arku ahokatuz definituta daukana.

Leiho handi zirkulu formakoa, beirakiz hornitua, batez ere eliza gotikoetan ikusten dena.

Atearen goiko aldean janben edo bi euskarriren gainean ezartzen den osagai horizontala, bao bat eratzen duena.

Elementu apaingarria da, azazkal kakotuz eta gogorrez hornituriko hanka baten eitea du, eta zutabe baten fustea bere harroinarekin bateratzen du.

Moldura biribila eta estua.

Baranda edo karel bat osatzeko moduan, goitik eta behetik elementu jarraitu banarekin elkartuta jarritako balaustre saila.

Baranda bat osatzen duten zutabe txikietako bakoitza.

Horma batean irekitako tarte huts edo zulogunea, oro har ate edo leiho bezala erabiltzen dena.

Bao baten hormaren azalera barrualdekoa, batez ere behealdekoa.

Zutabearen azpiko zatia, fusteari eusten dion oinarria. Harroin.

Eraikin baten beheko aldea; eraikuntza bertan bermatzen da.

Zutabe baten harroinak eta idulkiak osatzen duten gorputza.

Bataiatzeko erabiltzen den harria, pontea.

Elizan, pontea dagoen gunea edo kapera.

Katedralari atxikiriko eraikina, pontea duena.

Bastidore baten gainean listoi, burdina edo berunez finkatutako beirazko azalera handia, baoak ixteko erabiltzen dena eta, gehienetan, balio apaingarri eta espazialak hartzen dituena.

Zutabeak, leihoak, baoak edo arku multzoa binaka antolatuta dauzkana.

Horma, holtza, zoru eta abarren armazoia osatzen duen zur, burdina eta hondarrezko egitura, haien tarte eta hutsuneak adreiluz, oholez-eta betetzeko.

Oro har, forma kiribila duen apaingarria. Kapitel joniarrean, kiribilduta ageri diren elementuetatik bakoitza.

Sekzio erdizirkularreko moldura konbexua, bereziki arkitektura gotikoan erabiltzen zena.

Elizako zatirik garrantzitsuena, aldare nagusia gehienetan egoten den aldea.

Murru zilindrikoa edo poligonala kupularen oinarri izateko ezarri ohi dena.

Zurezko, harrizko edo metalezko elementu horizontala bi euskarri, oin zuzen edo janbetan bermatzen dena, eta honela bao bat antolatzen edo eratzen duena.

Ziri baten eitea duen harri landua ondoan dituen beste batzuekin erradialki jarrita, arku edo ganga baten bira eratzen dutenak.

Arkitektura ordena grekoen artean zaharrena eta xumeena. Harroinik ez izatea da horren ezaugarri nagusia.

Lehendik zarpeatutako gainazala zementu, kareorez edo igeltsuorez eginiko geruza mehe, gogor eta oso leunez estali.

Karratu batean inskribatutako zirkulu, elipse edo arku batek sortzen duen espazio edo azalera triangeluarretako bakoitza.

Eraikuntza baten goialdeko irtengunea, azpialdea euritik babesteko-eta ezartzen dena.

Elementu edo gorputz bat errematatzen duen moldura, edo moldura multzoa.

Aldarearen atzeko horman margolanez, imajinaz eta beste apaingarriz osaturik ezartzen den atala.

Estalki apaingarria, gehienetan hormatik kanpo irtenda eta sostengu baten gainean dagoena, irudiak, aldareak, hilobiak edo pulpituak estaltzen dituena.

Bi pieza metalikoz osatutako bisagra. Bi pieza horiek bata bestearekin giltzatuz itxi edo irekitzen da atea edo leihoa.

Gezi berdineko bi kanoi ganga perpendikular elkarrekin gurutzatzean sortzen dena.

Esfera laurdena deskribatzen duena, gehienetan absidea estaltzen duena. Labe ganga.

Horma zirkular batek eusten diona eta esferaerdi bat deskribatzen duena.

Baranda, balkoi, zubi, eskailera eta kidekoen ertza babesten duen hesia.

Arku edo ganga baten kanpoaldeko azalera konbexua. Zutabe baten atzean segidan dagoen pilastra. Trasdos.

Zutik dagoen zerbaiti eusteko jartzen den euskarria. Eraikuntzaren kanpoaldean, eraikuntzari eusteko, jartzen den horma.

Ezkila dorrea; kanpandorrean ezkilak dauden lekua.

Trazatua zirkunferentziaerdia baino handiagoa duena eta, beraz, inposta lerroa bere zentroaren azpitik geratzen zaiona, gezia arkuaren argi-erdia baino luzeagoa izaki.

Burdina goria mailuz-edo landua.

Taulamendu bateko elementua, arkitrabe eta erlaitzaren artean dagoena.

Eraikin baten aurreko aldea, fatxada.

Arkupe, fatxada edo leiho baten erremate triangeluar edo erdizirkularra.

Zutabearen zati bertikala, harroin baten gainean ezartzen dena eta kapitel batek burutzen duena.

Lerro zuzenak, angelu oso zorrotza eginez bateratzen direnak. Edergarri gisa ezarri ohi dira, eta leihate eta baoetako arkuei edo ojibei gaina ematen diete. Gotikoaren ezaugarrietako bat da.

Bi isurkiko teilatuetan, isurkien banaketa eratzen duen lerro horizontala.

Fatxada edo teilatuetan erremate arkitektoniko gisa ipintzen den elementu apaingarria; taila zulatuzko landare edo geometri motibo bera seriean errepikatuta egina da. Bereziki arkitektura gotikoan erabiltzen da.

Luzetara edo zeharretara biribildua den sabaia, murru, pilare eta zutabeen artean dagoen espazioa estaltzen duena.

Arku diagonal edo gurutzadura arkurik ez daukana eta arku paralelo gurutzatuzko sare batez osatzen dena.

Gurutzadura arkuz gainera, tertzeletez eratuta dagoen gurutze ganga.

Espazio karratu bat estaliz, bere oinarriko karratu horren lau aldeak eratzen dituzten planoen proiekzioak perpendikularki ebakita geratzen den esferaerdiko ganga.

Teilatuko ura bideratzeko hodia, ura hormatik behera ez joateko ezarri ohi zena. Arkitektura gotikoan batez ere, sarri gizaki edo animalia baten itxura izaten zuen.

Etxola edo dorre txiki modukoa, fabrikan egina edo zurezkoa, leiho luze estukoa, gotorlekuetan zentinelak inguruak begiratzeko eta zentinela bera babesteko erabiltzen dena.

Dorre txikia da, leiho luzexka eta estuekin. Gotorlekuen angeluetan edo gune irtenetan jartzen zituzten, zaindariak gorde eta babesteko.

Arku baten erdian ezartzen den harri ziri formakoa, gainerako harriei eusten diena.

Arkuetan, bultzada guztien erdi-erdian egoten den dobela izaten da, gehienetan altuen dagoena. Gangetan ere erdiko harria izaten da bultzadei dagokienez, eta gorenean egoten dena; ganga batzuek hala ere (gurutze gangek), erdikoaz gainera beste bigarren mailako giltzarriak ere izaten dituzte, tertzeleteak eta kateak lotzen direnekoak adibidez.

Elementu baten luzakin txikia, apaingarria edo elementuari tinko egoten laguntzen diona.

Zenbait elizatan, bereziki gotikoetan, alboetako habearteek, erdiko habeartearen burualdearen inguruan luzatuz, eratutako espazio gehienetan zirkularra.

"S" itxura duen moldura.

Lur eta harrizko masa trinkoz egindako presa, oinarri sendokoa eta garaiera txikikoa, bere tamaina handiarekin urari eusten diona.

Gurutze eiteko eliza batean habearte nagusia beste perpendikular batekin gurutzatzean sortzen den espazioa. Bigarren habearte hori nagusia bezain zabala izaten da eta gurutzadura, beraz, karratua.

Diagonalean gurutzatzen diren arkuz eratuta dagoena. Nerbio ere esaten zaie arku horiei. Denek giltzarri bat bera dute. Tarteko espazioa plementeria eutsi batekin estalita ageri da. Nerbioak ugaritu daitezke, eta horiek, batzuk, eusteko izango dira, hala nola gurutzadura arkuak eta diagonalak, eta beste batzuk, eutsitakoak izango dira, esate baterako tertzeleteak eta konkordunak. Ojiba ganga.

Habe edo zutabe ilaren arteko hutsunea.

Hormatik kanpora eginez arku, erlaitz eta abarri eusten dien harrizko, adreiluzko edo zurezko modiloia edo habea. Zizelkatuta edo molduratuta egoten da sarri. Zuburu.

Harlandu txikia, alde bat edo gehiago landuta dituena, hormaren lodiera osoa hartzen ez duena.

Bata bestearen gainean, ilaran, elkarren ondoan ezarrita harlanduz egindako horma edo lana.

Zutabearen azpiko zatia, fusteari eusten dion oinarria. Basa.

Fatxadako horman teilatuko bi isurialdeek eratzen duten triangelua.

Teilatu baten gailurraren beheneko zatitik kanpo irteten den ertza.

Eraikuntza batean erdiko zati nagusitik bereizten diren alboko zatietako bakoitza.

Areto handia, zeinaren sabaiari bata bestearen ondoan seriean jarrita dauden zutabeek edo pilareek eusten dioten.

Hiru lobulu edo gingilez hornitutako elementu edergarria. Lobuluak, gehienetan, zirkulu baten barruan sartuta egoten dira, eta horien zentroak bat datoz triangelu ekilatero baten erpinekin.

Horma batean egindako zuloa bertan santuen irudiak-eta ezartzeko. Nitxo.

Eraikuntza batean, bi karga hormaren artean dagoen espazioa.

Zutabe baten euskarria edo oinarria.

Askan arropa ikuzi eta jotzeko lekua.

Argia barrura sartzeko ganga nagusian irekitzen den ilargierdi formako ganga txikia.

Kanoi ganga bat eta horrek baino gezi-luzera txikiagoa duen beste bat edo batzuk perpendikularrean elkarrekin gurutzatzean sortzen dena.

Zutabe eta pilastren fusteen azaleraren gainean bertikalki ageri diren ildoak. Elementu apaingarriak dira.

Harlandu ilara, erlaitz modukoa, eraikin baten fatxadan bi solairuren arteko elkargunearen plano horizontala markatzen duena.

Harlandu ilara irtena, arku bat edo ganga bat bertan bermatzeko.

Bi isurialdekoa, hau da, teilatu batean, gailurraren eta teilatu hegalaren artean geratzen den atala bikoitza duena.

Elementu inklinatu indargarria da, pieza horizontal baten pisua pieza bertikal baten gainera eramateko balio duena.

Dintel bati edo leiho baten arkuari eusten dioten zurezko, harrizko edo manposteriazko elementu zutak.

Greziako arkitektura ordena nagusietako bat, jatorriz Asia Txikikoa. Joniar zutabeak hiru ezaugarri nagusi ditu: angeluzuzena da kapitela eta kiribil bana du bi ertzetan, zutabea ildaskaduna da eta oinarria molduraduna.

Patio nagusi angeluzuzen edo karratu bat inguratzen duen galeria, gehienetan monasterio, eliza edo abadia bati atxikita dagoena.

Zirkuluerdiko arku batetik sortzen dena, eta ardatzaren norabide zuzenean euskarri paraleloen gainean ibili dabilela dirudiena.

Kanoi gangaren laurdena adinako balioa duena, hau da, angelu zuzen baten arkua gidalerro hartuz sortzen dena.

Elizetan eta kapera bakartuetan, fatxadaren segidan, gainean, ezarri ohi den horma txikia, bao batzuk dituena bertan ezkilak jartzeko.

Elizetan eta antzeko eraikinetan kanpaiak dauden dorrea.

Zutabe baten edo pilare baten gainaldea errematatzen duen elementu arkitektonikoa. Kapitelaren gainean bermatzen da arkitrabea.

den.

Erortzeko arriskua dagoenetan jartzen den baranda moduko babesgarria. Bereziki zubi, terraza edo balkoi baten ertzean edo leiho baten oinean jartzen da, harriz, zurez edo burdinaz egiten da eta lurretik gerrirainoko edo bular alderainoko garaiera hartzen du.

Mentsula, ?S? formako profila du eta euskarri funtzioa.

Ageriko habe edo moldurak gurutzatuz sabai edo gangetan apaingarri gisa eratzen den hutsune karratu edo poligonala, gehienetan erliebez edo eskulturaz apaindua.

Eraikuntzaren hormen kanpoaldean, eraikuntzari eusteko, jartzen den matxoi zuta. Batzuetan arku arbotante batek betetzen du funtzio hori. Ostiko.

Arkitektura ordena grekoetan berriena. Akanto hostoz apaindutako kapitela izatea da horren ezaugarri nagusia.

Elizan, kantarientzako leku berezia. Atzealdeko galeria bat izan ohi da gehienetan, eta batzuetan aldare aldean ere egoten da.

Elizaren azpian, sarri lurpean, eraikitako kapera. Hasieran, kapera horietan ematen zitzaien lur kristauei. Egun, otoitz eta liturgiarako kapera bilakatu dira.

Ganga erdiesferiko, erdieliptiko edo esfera segmentu baten formakoa, eraikin batzuetan oinplano zirkular edo poligonal bat estaltzen duena.

Harlanduzko paramentua, harlanduen kanpoaldea kuxin modura landua izan denean, hau da, ertzak edo juntak barnerago utziz eta harriaren erdialdea kanpora ateraz egin denean.

Esfera laurdena deskribatzen duena, gehienetan absidea estaltzen duen Esfera laurdeneko ganga.

Dorre txiki baoduna, eliza, katedral eta beste hainbat eraikinetan barrura argia sartzeko kupularen gainean ageri dena. Eliza erromaniko eta gotiko gehienetan transeptuaren gainean ezarri ohi zen.

Oro har, nerbioa. Gurutzadura gangan, katea, arku konkorduna.

Banda zut horman irteten direnak, goren puntuan arku itsu multzo batez bateratuta daudenak; eliza erromanikoetako burualdean ezarri ohi ziren eskuarki.

Bao bat edo hutsune bat bi zati edo gehiagotan zatitzen duen elementu zuta.

Harri landu gabeak kareorez, hondarrez eta zementuz nahastu eta igeltseroak egindako lana.

Babeslekua, gehienetan kristalezkoa edo metalezkoa, ate, harmaila edo nasa baten gainetik korritzen duena euri eta haize denean babesteko.

Gorputz irten bat da, murruen, dorreen edo ate gotortuen goiko aldean jartzen zutena. Aurreko aldea eta alboak babestuak izaten ditu.

Zutik dagoen horma edo zera indartzeko jartzen den euskarria.

Hormako apaingarri forma biribil edo obalatua duena, gehienetan moldura batez inguratua, eta barruko aldean irudi margotuak edo erliebeak dauzkana.

Hormaren plano bertikaletik kanpora atereaz beste zerbaiten pisuari eusteko balio duen elementu oro. Gehienetan erlaitz, balkoi eta antzekoei eusteko erabiltzen da.

Friso doriarrean, bi trigliforen arteko espazioa. Sarri erliebez-eta apainduta ageri da.

Harrizko, burdinazko edo zurezko elementu irtena, erlaitz bati edo arku baten abiaburuari eusteko balio izaten duena.

Ornamentuzko elementu jarraitua, nabarmena, azalera bat apaintzeko nahiz bi elementuren arteko lotura egiteko erabiltzen dena, azalera horren gainean efektu argilunak sortuz. Horren profilari bagagozkio, forma eta era askotarikoak izan daitezke.

Hosto handi gingildunak dituen landarea, korintoar kapiteletan, baita molduretan ere, apaingarri gisa erabiltzen dena.

den.

Zerrenda luze moduko eraikuntza, trenen eta autobusen geltokietan eta portuetan egoten dena bidarien sartu-irtenak eta merkantzien karga-deskargak errazago egiteko.

Itxitura artifiziala ur-lasterraren indarra geldiarazteko; aldaparoa.

Ganga baten edo sabai lau baten barneko aldetik ipintzen den elementu irten eta jarraitua, euskarri edo apaindura funtzioa duena.

Eratzen duten arkuak, molduren bidez, kanpoaldetik proiektatzen dituena.

Horma batean egindako zuloa bertan santuen irudiak-eta ezartzeko. Horma konka.

Moldura mota batzuk apaintzeko erabiltzen diren arrautza formako edergarriak; sarri azkon eta geziekin aldizkatzen dira edergarri horiek.

Galga jakin batean jarrita eraikin bateko zatitze horizontalaren errepresentazio grafikoa eskalan egina.

Gurutze grekoek eta latindarrek ez bezala, delako laukiaren ebakidura duen oinplanoa.

Eliza kristaua, gurutze grekokoek eta zentralekoek ez bezala, oinplano longitudinala duena.

den.

Zeharkako habearteak habearte nagusia erditik ebakitzen duela eratutakoa eta, ondorioz, luzera berdineko lau besoko gurutzea osatzen duena.

Gurutze grekoek eta latindarrek ez bezala, delako laukiaren ebakidura duen oinplanoa.

Zeharkako habearteak habearte nagusia lehen laurdenean ebakitzen duela eratutakoa; hori dela eta, haberte nagusia bi puska desberdinetan zatiturik geratzen da.

Poligono formako oinplanoa duen eraikina.

Galga jakin batean jarrita eraikin bateko zatitze horizontalaren errepresentazio grafikoak zirkulu-forma duena, biribila.

Elizetan, aldare nagusiaren atzeko zati biribil antzekoa.

Bi zirkunferentzi arkuz osatuta dagoena, zeinek elkarren artean ebakitzean arku zorrotz bat eratzen duten.

Diagonalean gurutzatzen diren arkuz eratuta dagoena. Nerbio ere esaten zaie arku horiei. Denek giltzarri bat bera dute. Tarteko espazioa plementeria eutsi batekin estalita ageri da. Nerbioak ugaritu daitezke, eta horiek, batzuk, eusteko izango dira, hala nola gurutzadura arkuak eta diagonalak, eta beste batzuk, eutsitakoak izango dira, esate baterako tertzeleteak eta konkordunak. Gurutze ganga.

Leiho txiki zirkulu formakoa.

Eraikuntzaren hormen kanpoaldean, eraikuntzari eusteko, jartzen den matxoi zuta. Batzuetan arku arbotante batek betetzen du funtzio hori. Kontrahorma.

Kupula baten eraztunak eta azpian euskarritzat dituen arkuek eratzen dituzten lau triangelu esferikoetako bakoitza.

Lastoarekin eta belar onduarekin buztin lurra nahasi, adreilu forma eman, labean egosi eta eguzkitan lehortu eta gero hormak eta baserri eraikuntzak egiteko erabiltzen dena.

Euskarri zut estrukturala; zutabea zilindrikoa izaten da, pilarea, aldiz (ia beti), lauki formakoa, eta ez du ordena klasiko baten proportziorik gorde beharrik.

Horma bati atxikita dagoen pilarea.

Dorre batzuetan obrari gaina emateko jartzen den elementu punta zorrotza.

Kontrahorma, arbotante edo horma baten akabera gisa jarri ohi den piramide formako elementua, askotan landare irudiekin apaintzen dena.

Hormatik irteten den moldura zapal-leuna.

Zutabe baten harroinaren beheko elementua non hura bermatzen den. Sotabasa.

Kolore mota askorekin margotuta dagoenaz esan ohi da.

Hiru oholtxo giltzatuz baino gehiagoz osaturiko ederlana; erdiko oholtxoaren gainean tolesta daitezke gainerakoak.

Habearte nagusiaren hondoan, aldare nagusiaren inguruan, apaizentzat eta hauei elizkizunean laguntzen dietenentzat ohi den gune hesitua.

Sermolariak sermoia egiteko mintzaleku garaia.

Leiho luze samarra eta meharra, gotorlekuetan-eta defentsarako erabiltzen zena.

Zurezko zerrendatxoz egiten den sare gisakoa, leihoetan-eta ipintzen dena.

Zutabe baten harroinaren beheko elementua non hura bermatzen den. Plinto.

Eraikin baten edo ordena arkitektoniko baten goiko aldea, arkitrabe, friso eta erlaitzez osatua egoten dena.

Kono enbor formako teila ahurra, 30-50 zentimetro arteko luzera duena.

Balkoi, ate edo leiho gainean egin ohi den teilatu hegala, euri denean babesteko.

Izar gangaren nerbioa, kapitelaren abakotik hasi eta kateak daudeneraino luzatzen dena.

Ateburuaren eta frontoiko bi erlaitzen arteko hiruki formako gune soila edo irudiz hornitua.

Doriar ordenan oinarritutako erromatar arkitektura ordena. Hasieran zutabe mota bat izan bazen ere, denboraren poderioz ordena berezi bilakatu zen.

Arku edo ganga baten kanpoaldeko azalera konbexua. Zutabe baten atzean segidan dagoen pilastra. Estrados.

Zirkuluerdiko arku gotikoaren barrualdea betetzen duen harrizko edergarri irudi geometrikoz osatua.

Elizako habearte albokoetan, goialdean, alderik alde dauden galeriak. Horietan ezartzen dira, sarri, organoaren kaxak, eta biltzen da, elizkizunetan, koruan parte hartzen ez duen eliztar asko.

Horman irekitako galeria, alboko habearteen arkuen gainean. Habeartea bera baino estuagoa izaten da eta gehienetan leiho triforoak izaten ditu, elementu edergarritzat. Gotikoan batez ere.

Friso doriarraren elementu apaingarria. Metopen artean ezartzen den irtengune angeluzuzena da, ildoak eta hiru moldura bertikal dituena.

Hiru orriz edo zatiz osaturiko ohol gaineko margolana.

Horma batetik kanporantz proiektatzen den ganga konikoerdi txikia, hormatik kanpo dauden eraikinei eusteko balio duena.

Lau zirkunferentzi arku binaka berdinek eratzen dute: alboetako biek erdigunea inposten lerroan daukate, erdiko biek, aldiz, lerroaz behetik, hau da, alboetako arkuen erradio zeharkakoen luzakinean. Erradioek, gurutzatzean, angelu bat eratu eta arku konopial zapal bat sortzen dute.

Teilatu bateko isurialdean kanpoaldera dagoen leiho zuta, ganbara barrua argitzeko egina.

Paramentu bateko aldea bestea baino irekiago daukana.

Horma masaz estali eta berdindu.

Gorputz zilindro formakoa, kupulari eusten diona.

Eliza argitzeko gurutzaduraren gainean jasotzen den dorrea edo gorputz kanpoaldera irtenda dagoena. Gehienetan oin karratua du edo oktogono formakoa; barrualdetik kupula izan ohi da eta kanpoaldetik dorre.

den.

Zirkunferentziaerdiko trazatua daukana, beraz, gezia argiaren luzera berekoa daukana.

Eraikin baten euskarri zuta, gehienetan zilindro eitekoa, oinarri baten gainean ezarri eta kapitel batek burutua.

Zutabe zeinaren fusteak ardatz zut beraren inguruan hainbat espira elkarren gainka deskribatzen dituen.

Harrizko oinarria, beste elementu baten oinarritzat erabiltzen dena.

Horma zirkular batek eusten diona eta esferaerdia deskribatzen duena.

Leihoaren goiko aldean, janben gainean bermatuta ezartzen den osagai horizontala.

Eraikinek gorengo aldean teilatuaren azpian, eduki ohi duten triangelu formako egitura.

Eraiki bitartean, arku edo egitura bati eusteko jarri ohi den armazoia.

Eraikuntza bateko azpiko zerrenda trinkoa, zeinaren funtzioa oinarriei maila berean eustea eta horiek marruskaduretatik babestea den.